Ernst Eduard Kunik
Biografia
Ernst Eduard Kunik urodził się w 1814 roku w Dolnym Śląsku. Po gimnazjum w Legnicy studiował prawo we Wrocławiu i w Berlinie, a w 1839 roku wyjechał do Moskwy, by zgłębiać historię Rosji; stało się to dzięki znajomości z rosyjskim panslawistą Michaiłem Pogodinem.
Od 1841 r. publikował w piśmie Pogodina Moskwitanin, m.in. analizę Encyklopedii prawa Newolina. W 1844 r. został adiunktem Akademii Nauk ds. historii Rosji, a od 1850 r. był uznawany za wybitnego akademika. Następnie pełnił funkcje starszego kustosza Ermitażu i redaktora ds. dokumentów obcojęzycznych Komisji archeologicznej.
Najważniejszym dziełem Kunika była Die Berufung der Swedischen Rodsen durch die Finnen und Slaven. Eine Vorarbeit zur Entstehungsgeschichte des Russischen Staates (St. Petersburg, 1844). Opowiedział się w nim jako przedstawiciel normańskiej (wikińskiej) teorii pochodzenia Rosji, stosując po raz pierwszy historyczno-genetyczną metodę językoznawstwa.
W późniejszych pracach Kunik korzystał z danych językowych, kładąc nacisk na badania porównawcze nazw geograficznych; dorobek w historii staroruskiej nie został za życia należycie doceniony.